Denizden bir elbise giymek isterdim,
Renginden, sesinden, tuzlu havasından...
Bir süsü, bir teli eksik, yâr,
Benim olmayan bir resmin kenarından.
Kumlara serdim sevgimizi,
Renklerle dolu, masal gibi...
Etrafımızda uçuşan dalgalar ,
Kıyıya vuran kalabalık insanlar...
Terliklere sıkışan yarım kalan ayaklar gibi...
İki eski kare fotoğraf,
Ve tenimde soluk soluğa nefesin.
Yüzsen derin, ince sularımda,
Çalsan masmavi gözlerimden...
Unutulmazdı o sakin, noksan halin.
Bir fırtına kopsa,
Gökyüzü kararsa,
Dalgalar kıyıya vursa...
Yine mavi...
Ve yine de...
Sen.
Özgü BOZKURT