Ateş Karataş
@Periferik
Ben, kendi karanlığında ışık hızına ulaşan bir imge mültecisiyim.
Özlemek, unutulmak ile hatırlanılmak arasında bir ara istasyondur
Çığlık çığlığa koşarak bir iki teselli yürür ömürlere
Rakının tadı küflenir çürür bir iki âşık ağlar
Bir iki yalnızın ismi okunur topraktan
Senden hâlâ bir haber yoktur
İnsan üzülmeye görsün ona hayat hep suçluluktur
Özür dilemek, gideni geri getirmez; sadece kalanların vicdanını susturur. Periler ölürken özür diler, çünkü hayatta kalmanın suçluluğunu taşırlar.
Bazı ölümler, bazı hayatlardan daha kalabalık.
