"Yâ Rab belâ-yı aşk ile kıl âşinâ beni
Bir dem belâ-yı aşktan etme cüdâ beni."
Bir âlimin sohbeti, yaralı kalbleri tedavi eder. Fakat bir arifin sohbeti, ölmüş kalbleri diriltir.
Çocuk dediğin ilerde neler giydiğini düşünüp geçmişine bakarak pek yol aldığını hissetmeli, geçmişinde bir mahrumiyet ve eksiklik duymalıydı. Eksiklik duymayan tamlığı nerden bulacaktı?
Ben istiyordum ki, hayatımın bütün pürüzlerinin üstünden ince bir zımpara olarak geçsin, o her kendime dönüp baktığımda göğsüme batan kıymıkları az da olsa bir cilalasın, beni perdahlasın.