Bu insan soyu denen, pek tekdüze bir şey. Pek çoğu zamanın en büyük bölümünü sırf yaşamak için harcıyor ve kalan bir parçacık özgürlükten de öylesine korkuyor ki, ondan kurtulmak için elinden geleni yapıyor. Ey insan yazgısı!
Sus, kimseler duymasın,
Duymasın ölürüm ha.
Seni, bulmuşum sonra.
Seni, kaburgamın altın parçası.
Seni, dişlerinde elma kokusu.
Bir daha hangi ana doğurur bizi?