Bilsen kaç şiir sığdırdım
hayatımın teğet geçtiğim yıllarına.
Üvey sevdaların yaması oldum.
Sönsün diye su döktüğüm acılarımın
nasırları kök saldı avuclarımda.
Koynumda koskoca bir yalnızlık
ısınmaya kuruldu.
Çok sonra öğrendim
çok şeylerin yok olduğunu.
Giden çokların içinde en çokun sen olduğunu.
Gittikçe uzaklaştım eski bana, yeni bana çok alışmadan. umutlar filiz vermeye başladı göğsümü hayata açtığım yerde.
Ve ben yeni yeni öğrendim
aslında en çok yokluğun yakışmış bana.
Baba..
Attila Safi