Viyan
@Perrperok
Şu anda okuduğu kitap
Hayvanlara uygulanan ölüm cezası onsekizinci yüzyll içinde artık kullanılmaz hale geldi. Hatırlanabildiğine göre son olay; isviçre'nin Delemont kentinde 1906'da bir soyguna katıldığı için
mahkum olup idam edilen köpektir.
Reklam
Artık toplumumuz, kendini kişiden çok devlete
karşı korumak
durumundadır. Pek olasıdır ki,
cranlar otuz yıl sonra değişecektir. Ama şu anda meşru müdafaa, devlete karşı, hatta herşeyden çok ona karşı kullanılmaldır.
Acaba ölüm cezası hiç değilse, esas etkilemek istediği, yalnız suçla geçinenlere ibret oluyor mu?
Hiç bir şey bundan daha süpheli değildir. Koestler'-in yazısında okuyoruz ki, ingiltere'de yankesicilerin ölüm cezasına çarptırıldıkları çağlarda, birçok hırsız, meslektaşları öldürülürken, idam sehpasının çevresinde «icrayi sanat» eylemekteydiler.
Bilinmektedir ki, ölüm cezası yandaşlarının en büyük kanıtı cezanın örnek olma niteliğidir. Başlar, yalnız onları taşıyanları cezalandırmak için değil, fakat bunları taklit etmek isteyenleri dehşet verici bir örnekle korkutup caydırmak için kesilir. Toplum intikam almamakta, sadece suçu önlemek istemektedir:
Kişinin bünyesi için kanser ne ise, toplumun bünyesi için ölüm cezası da odur, şu farkla ki, kimse şimdiye kadar kanserin gerekliliğini ileri sürmüş değildir. Aksine ölüm cezasını topluma, pek üzüntü verici bir gerek olarak sunmaktan geri durulmıştır; böylece kaçınılmaz bir gereklilik olduğu için öldürme meşruiyet kazanıyor, ama bu üzüntü verici bir hareket olduğu için de üzerinde konuşulmuyordu.
Reklam