İç çekişlerin buğusuyla yükselen bir dumandır sevgi
Duman dağılınca, tutuşan bir ateş olur âşıkların gözlerinde.
Keder indi mi bir kez âşıkların gözyaşlarıyla beslenen bir deniz oluverir.
Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
Ben bile yorgun benliğime fazla geldiğimden
Onunkine değil, kendi gönlüme uydum.
Benden kaçandan kaçtım seve seve
Derken kar yağmaktan yoruldu.Rüzgar duruldu. Bahar geldi.Tarlalar göverdi. Köyün yaşlı leyleği tıslaya tıslaya gelip pınarın başındaki palamut ağacına yuva kurdu...