“Ard-arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül-gürül akan bir dünya…
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.”
Ahmed Arif
Hatırlamak istemiyordu. Anılarının bu noktasında derinliği görünmeyen bir uçurum açılıyordu. İçinde kötü kurdun uluyan sesinin sonsuz bir yankı gibi tutuklu kaldığı bir uçurum.