Mavi Kadın
@Philtrumm
9 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Sayısal üzerinden işleyen dünyamızda o kadar fazla ve o kadar gereksiz şeylerle uğraşıyoruz ki,en değerli olan şeyleri unutuyoruz bazen .Küçük Prens'in anlatmış olduğu her gezegene her gün uğruyoruz.Ayni gün içerisinde krallaşmaya çalışan insanı dinliyoruz.Kendini beğenmişin biriyle konuşuyoruz ve bizi hayranı sanıyor .Alkolik ve bağımlı insanlarla konuşuyoruz,işinden ve sayılardan başka bir görmeyen insanlarla konuşuyoruz ,bakış açısını geniş tutmayan düşünmeyen ve sorgulamayan insanlarla konuşuyoruz.Fakat üzerinde yaşadığımız gezegen öyle bir gezegen ki kendilerinin büyük yer kapladığı sanan insanlarla dolup taşan bir gezegen .Bu dünya Küçük Prens'in de dediği gibi o kadar kuru,o kadar sivri, o kadar sert ve acımasız ki evrendeki küçüklüğüne rağmen kendisini en büyük gezegenmişçesine tanıtıyor ! Ama bilmiyor ki o noktanın noktasının noktası bile değil .Hal böyle olunca ,içinde yaşayan insanların büyüklenmeleri bile ne kadar önemsižmiş dedirtiyor insana..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bu olağanüstü gecenin tesadüfen karşıma çıkardıkları, hapsolmuş ruhumun serbest bırakılması, geçmişimin en karanlık taraflarının gizli duygularımın şimdi birer birer önüme çıkmaları oldukça şaşırtıcıydı."Olağanüstü bir gece isimli bu kitabı okumaya başlamadan önce doğa üstü bir olayı anlattığını düşündüm .Kitabı okumaya başlarken bir savaştan yada bir savaş ortamındaki bir kısa bir anı anlattığı hissine kapıldım .Sonra hep bekledim olağanüstü bir olayı.Günlük anıları anlatıldığı bir kitaptı.Bir insan için olağanüstü olan birşey elbette kendi yasamini, hayata bakışını tamamen değiştiren bir olay olağanüstü olurdu. Hayata, yaşama,olaylara bambaşka bir pencereden bakmayı öğrenen bir insan için o gün elbette olağan dışı olacaktır.Bu "Olağanüstü Üstü Gecenin bana sundukları Ne garipti,Bana önceden kapalı olan meseleleri açmıştı."
Öyle muhteşemdi ki, atmosferin içindeyim ki şuan sanki Max'dan gözyaşları ile ayrılan bendim,sanki elimde o kemanı ben tutuyordum, tarifi imkansız bir duygu seli içerisindeyim... ben okurken bazı bölümlerinde kendi kendime fazla uzatılmış bir kitap, sıkıldım dediğim de oldu lakin Zülfü Livaneli epiloğunda (son söz ) şu sözleriyle bu konuya da açıklık getirmiş "Ben bu hikayeyi güzel olsun diye değil anlatmaya değer bulduğum için yazıyorum.Müslümandim,Yahudiydim,Hıristiyandım.Kisaca insandım diyor Zülfü Livaneli. Şimdi bir ateist çıkıp dese ki "biz insan değilmiyiz?"ne cevap vereceğiz?Kitapta ve hümanizm düşüncesinde bulunduğum tek açık budur.Okunmasi gereken güzel bir eser..Gerçek olan Struma'nın hayali kahramanları Maxiwilliam Wagner ve Nadia Deborah Wagner'ın aşkı, anısı, acıları, yaşadıkları,yasayamadiklari her şey yolunuzu aydınlatsın..
Ah kadınlar...yüzyıllardır baskılanan, hor görülen, evlendiği zaman efendisine ait olan ve asla birey olarak kendi hayatı olmayan kadınlar...İnsan doğası gerçekten hayatta kalma odaklı ise neden dünyayı yaşanmaz bir hale getiriyor? Kadınların önüne çekilen set, nehir yatağının ilerisini kurutmuyor mu ?Ve dünyanın gelişimi nehrin etrafında açan yeşillik gibi hayal edilirse bu sebeple kendi ayağımıza sıkmıyor muyuz?Dünyayı daha kuru ve çorak bir hale getiren ataerkil doğa gerçekten hangi hayatta kalma içgüdüsüne hizmet edıyor ki? Öyle bir dünya hayal edin ki kadın ve erkek arasında yazılışları dışında bir ayrım yok.Ne olurdu?Kütüphanedeki kitap sayıları artardı, bilimin ilerleyiş ivmesi artardı medeniyetin bugun vardığı noktaya vundan onlarca belki yüzlerce yıl evvel varırdı.Ama tüm bunların önüne bir set çektik ve kendi dünyamızı kendimiz kuruttuk.Gözlerimizi yıldızlara diktiğimiz şu günlerde bile kadınların okumaması gerektiğini düşünen insanlarla aynı sokakları paylaştığımızı biliyor olmak, insanın en büyük düşmanı yine insandır demeyi gerektiriyor...
