Çok uzun süredir sürükleyici bir hikaye bulamayan beni başlangıçta yoğun takıntısı yüzünden bunaltsa da Werther hayatımın sonuna kadar unutamayacağım karakterler arasında yerini aldı .Derdini dinlediğim bir dost oldu. .Werther eti kemiği olan nefesini hissettiğim canlı biriydi benim için yaşayan nefes alan birine nasıl üzüldüysem öyle üzüldüm onun için .Ayrıca Goethe'ye çok hayret ediyorum çünkü sonu hakkında spoilder verdiği halde sayfalar azaldıkça daha da kendimi kaptırdım.Melankolik ve drama hastası biri olarak bayıldım.Eğer okuyacak kişi melankoli sevmiyorsa okunması eziyet haline gelen bir kitaba dönüşecektir muhakkak ...