“Dogar dogmaz kaplanin sirtina koymuslar beni, diye dusunuyor, sehzadelerim kaderi bu, kaplanin sirtinda buyümek; herkesin gözünu kamastiracak bir kuvvet ve kudret gösterisi, kaplan gibi muhtesem bir yaratiga egemen olma duygusu, yirtici hayvanin sirtindaki çelik adalelerin gergin kipirtilarini bacaklarmin altinda hissetmek, herkesin korktugu zalim bakisli ölüm makinesinin efendisi olmanin verdigi doygunluk, ayricalik, üstünlük, tanrilik ama bir yandan da korku. Evet korku. Zaman zaman sirtindan asagi islak bir yilan kayiyormus gibi tepeden tirnaga titreten soguk bir ürperti…”