Namazını ziyan edenlerden miyim, hangi dünyevi tutkularım beni namazdan alıkoyuyor?
Gerçekten namazın yerine koyduğum şehvet, kıyamet günü beni kurtarabilecek mi ?
Hz. Adem kıssasındaki şeytan gibi günahımı savunacak bahaneler mi üreteceğim?
Yoksa Hz. Adem gibi samimi bir tövbe ile günahıma şey çekip tertemiz bir sayfa mı açacağım?
Bugün kitapta “ sizi kötülüğe sürükleyenler kadar hayırlı amellerden alıkoyan sesler de şeytandandır. “ diyordu. Rabbim içimden geçen hangi düşüncenin, şeytanın fısıltısı olduğunu bilecek iradeyi nasip etsin. Daha çok düşüneyim aslında yapabileceğim ama nefsimin engel olduğu , şeytanın “ zaten yoğunsun! Sana mı kaldı! Herkes de senden bekliyor! Neden hep sen!” dediği hayırlı adımlar neler ?