Pınar Sapmaz
@PinarSapmaz
#benceoku
instagram: @pinarsapmazz
21 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Sessizce etkileyen, ufacık ama güçlü bir hikâye.
Puan vermedi
"Elalem görmese de, insanın kalbinde taşıdığı şeyler dünyanın en gerçek varlıklarıdır."
Çin'in küçük bir kasabasında tuhaf davranışlarıyla dikkat çeken Bayan Ming, herkesin saygı duyduğu tuvalet görevlisidir. Bir gün büyük bir otelin yöneticisine, on çocugu olduğunu anlatmaya başlar. Ancak ortada tek bir çocuk bile yoktur. Bayan Ming, her bir "çocugu" için ayrı ayrı hikâyeler anlatırken, dinleyenlerin zihninde şu soru dolaşır:
Anlattıkları gerçek mi, yoksa sadece hayal gücünün ürünü mü?
Kitabı tam anlamıyla bir solukta bitirdim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Bazen hatırlamak, unutmaktan daha ağırdır.”
Puan vermedi
Daha ilk satırlarından itibaren insanı usulca içine çeken bir hikâye…
2024 Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan bu roman, Güney Kore’nin acılı geçmişini üç farklı kadının gözünden anlatıyor. Karla kaplı dağ köylerinin o sessiz, bembeyaz manzaraları; hem dışarının soğuğunu hem de insanın içindeki o derin yalnızlığı hissettiriyor.
Yazarın dili öyle sakin, öyle duru ki… Bazı cümleler omzunuza düşen hafif bir kar tanesi gibi, bazılarıysa kalbinize oturan ağır bir taş gibi.
Sayfalar ilerledikçe fark ediyorsunuz ki, veda dediğimiz şey çoğu zaman bitmiyor; bazı ayrılıklar sessizce bizimle kalıyor. Ve belki de unutmamak, en güçlü duruş oluyor.
“Kadınların sessizliği bazen en yüksek çığlıktır.”
Puan vermedi
“Leydi Tan’ın Kadın Çemberi” beni bambaşka bir dünyanın içine çekti.
19. yüzyıl Çin’inde ayak bağlama geleneği, katı aile kuralları, haremdeki sessiz rekabet ve erkek egemen düzenin gölgesinde kadınların birbirine tutunuşunu okumak çok etkileyiciydi.
Kadın dayanışmasını, dostluğu ve cesareti böylesine etkileyici bir dille okumak çok güzeldi.
Elimden bırakamadığım kitaplardan biri oldu.
Annelerden kızlarına sessizce geçen beden algısı...
Puan vermedi
"Bir kadının aynaya bakarken hissettikleri, annesinin aynaya bakarken söylediklerinden izler taşır."
Bu kitap, bedenimize bakışımızın aslında nereden geldiğini anlamamıza yardım ediyor.
Kendine nazik olmayı, aynaya daha şefkatle bakmayı ve
'olduğumuz halimizle yeterliyiz' diyebilmeyi hatırlatıyor.
Bir kadının okuması gereken en güçlü kitaplardan biri...
Bir anne, bir kız çocugu, bir kadın olarak...
““Zaman ilaçtır “sözüne takılmıştım.
Yaşadığımız sürece var olan zaman;insanın kendi mutluluğu ya da mutsuzluğuyla orantılı olarak ilaç değil,gerçek acıya kısa ve uzun sürelerle ara verdiren bir ağrı kesici olabilir ancak.Günün birinde sönmüş gibi görünse de o harlı alev,için için yanmayı sürdürür.”
