**“Şu pencereden süzülen ışık ne?
ve Juliet güneş!
Doğ, güzel güneş,
ve kıskanç ayı öldür…
Gözleri gökte iki yıldız gibi,
eğer yer değiştirselerdi,
onların ışığı gökyüzünü aydınlatırdı…
Ah, keşke onun eldiveni olsaydım da
yanağına dokunabilseydim…”**
“Kendine karşı dürüst ol;
o zaman başkalarına da yalan söyleyemezsin.
“İnsan ne kadar da harika bir varlık!
Düşüncesiyle soylu, yetenekleriyle sınırsız…”
Var olmak ya olmamak…
“Yaşamak mı, yoksa vazgeçmek mi… asıl mesele bu.
Hayatın üzerimize attığı acılara sessizce katlanmak mı daha doğru,
yoksa hepsine karşı çıkıp bitirmeye çalışmak mı?
Ölmek… aslında sadece uyumak gibi.
Ve o uykuyla, kalp ağrılarının,
bedenin çektiği bütün o yorgunlukların sona erdiğini düşünmek…
kulağa huzurlu geliyor.
Ama işte sorun da burada:
O uykuda ne göreceğimizi bilmiyoruz.
Ölümden sonra ne var, kimse bilmiyor.
Belki de bu yüzden,
bildiğimiz acılara katlanmaya devam ediyoruz…
bilmediğimiz bir karanlığa adım atmaktansa.”
Kediler uyuşamadıkları kedilerle ya da insanlarla ilişkilerini kendilerine asla dert etmezler. Etraflarında kimlerin olacağını teker teker seçer, seçtikleri ise candan severler.
Peki ama biz insanlar niye hayatımızın önemli bir bölümünü, bizim değer verdiğimiz şeylerin tam zıttı olan katlanılmaz insanlarla geçirmeye çalışarak geçiriyoruz?
Sırf toplumsal alışkanlıklar öyle gerektiriyor diye selam vermeye, gülümsemeye zorlamamız, bizi bozmaktan başka bir işe yaramayan onca ilişkiyi sürdürmek için zaman ve enerji harcamamız ne diye?
