Pınar Yıldız
@Pinar_Y
Umut onu ayakta tutuyordu, son bir nefes gibi, bir yaşam belirtisi.
“Ormanda giderken / Yol ikiye ayrıldı / Ve ben seçtim / Daha az gidilmiş olanı.” Öz mü daha önce gelmeliydi varlık mı?
Anonimleştirme, belki de tüm dünyada geçerli tek yönetim şekliydi; seni kendi kimliğinden soyup kalabalığa, o kalabalığın içinde bir yüzsüzlüğe mahkum ediyordu.
Uzak tanıdıklarınızın yüzü net gelir yüzünüzün önüne ama sevdiklerinizin yüzü bir türlü tamamlanamaz. Çünkü gülüşleri, kaş çatışları, yüz ifadeleriyle tanırsınız onları; tek bir sabit resim olarak değil, binlerce anının toplamı olarak.