Gün yavaş yavaş kararır, mevsimler değişir, duygular, gün ışığı gibi solar, hatta ölür. Sevgi kalmaz. Sevgi ancak kendisi için yaşar. Sevgi tekildir ve hep sevdiklerini kullanır. Sevdiklerine yaslanır ve sömürür onları. Kim dayanabilir bu kadar acıya? Bütün tatlar gibi sevginin verdiği tat da sasılaşır yavaş yavaş; zevkler bayatlar, çünkü çoğalır, birliktelikler, çoğullaşan duygulanımlar bir yük haline dönüşür ve insan o zaman ölümü istemeye başlar.