Pınar Özsüer
@Pinarozsuer
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Merhaba sevgili okurlar; bu kitap Hikem'den sonra beni en çok etkileyen tasavvuf kitabı oldu. Bu kitap teselliyi bir kaçış alanı olarak değil, insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir eşik olarak sunuyor. Okurken rahatlamadım belki ama durdum. Durdum ve bazı cümlelerin bende açtığı sessizliğe kulak verdim. Kitap boyunca tekrar eden bir duygu var: Hayat tek bir hâlden ibaret değil. Hüzün, mutluluğun zıddı değil, onun derinliğidir. Kayıp, eksiklik değil anlamın şekil değiştirdiği bir yerdir. Bu yüzden Stefan Zweig’in kitapta yer verilen “Aydınlıkla karanlığın, savaşla barışın, yükselişle düşüşün hepsini yakından tanımış olan kişi hayatı gerçekten yaşamış sayılır” sözü okuduğum her bölümün bir özeti gibiydi. Bazı bölümlerin sonunda bir düşünürün özlü bir sözüne yer vererek ,geniş perspektif ile kitaba zenginlik katıyor.
Yüzleşme Tesellisi bölümü kitabın en çok kaldığım yerlerinden biri oldu. Nefsin, bugünkü küçük hazlar uğruna gelecekteki büyük bedelleri görmezden gelişi anlatılırken, insanın kendine söylediği bahaneler bir bir görünür hâle geliyor. Kitap burada nasihat vermiyor insana aynayı uzatıyor. Kaçtığımız şeylerin aslında bizi nasıl yönettiğini fark ettiriyor.
Bu kitabı okuduğum dönemde eş zamanlı olarak Nietzsche Ağladığında’yı da okuyordum ve farkında olmadan iki yol zihnimde yan yana yürümeye başladı. Nietzsche’nin nihilizmi, anlamın yıkımıyla başlar. Üstinsan, bu yıkımın ardından kendi anlamını kurabilen kişidir. Tasavvufta ise “hiçlik” vardır; benliğin çözülmesi, iddiaların susması. İlk bakışta zıt gibi görünen bu iki yaklaşımın ortak bir noktada buluştuğunu hissettim: İnsanı, kendine rağmen dönüştürmek.
Burada ne Nietzsche’nin sert dili ne de tasavvufun teslimiyeti baskın geliyor. İkisi de insanı, yüzleşmeye çağırıyor. Sahte dayanaklardan, ertelenmiş
Pınar Özsüer
Önerin çin teşekkür ederim canım arkadaşım 🥰