Bizler, toplumun insanı yalnızlaştırdığı bir zamanın içerisinde yaşıyor, yaşamaya çalışıyoruz. Antidepresanların hissizleştirdiği, karnını doyurmak için yaşayan, gökyüzüne bakıp mutsuz yaşayan varlıklar olduk.
Kalabalık caddelerin çıkmaz sokaklarına sıkışmış yalnız kediler gibiyiz hayata karşı... Düşündüklerimizle varız ve maalesef düşündüklerimiz çoğu zaman yaşayamadıklarımızdan ibaret...