Gerçi gündüzleri fazla uyuyunca geceleri ayaktayız ama yine de razıyım çünkü gündüzleri sahip olduğum vaktin değeri daha başka oluyor. En azından gün ışığını, evin içerisinde de olsa hücrelerimde hissedebiliyorum. Annem uyanıkken hücrelerimin, dolayısıyla varlığımın farkında bile değilim. "Ben" kavramı "annem” kavramı ile özdeşleşiyor o zamanlarda ve bu dünyada bir mevcudiyetim olduğunu bile unutuyorum. Bu da bir nevi kendi varlığıma karşı geliştirdiğim özel bir Alzheimer türü olsa gerek.