Hep aynısı oluyor; tam çaresizliğin neye benzediğini anladım sanıyorum, sonra hayat öyle bir numara çekiyor ki, daha kötüsünün, daha kötüsünün, hep daha kötüsünün
mümkün olduğunu görüyorum.
Ömrüm, ustaca söylenmiş bir yalan gibi, sahibini bile kendine inandıramadan, hızla akıp bitiyor. Ondan geriye ne kaldı bilmiyorum. Benden geriye kalansa, kaçmış fırsatların pişmanlığı, her biri çoktan limandan kalkmış gemiler. Peşine düşecek kimse de kalmadı, varacakları yerlere çoktan vardı gidenler.
Birini ille de bizzat nefesini keserek öldürmez insan. Birbirimizi öldürmenin onlarca yolu var,
Bazen konuştuğuyla, bazen sustuğuyla öldürür.
Bazen gidişiyle, bazen yanında kalmayışıyla.