Bir zamanlar otizm, çocukluk dönemi şizofrenisi olarak değerlendirilirdi. Aslında durum tam tersidir. Şizofrenler her zaman dış dünyanın etkisinden yakınırlar; güçsüz, etkisiz, kendi olamayan, başkaları tarafından oynatılan insanlardır. Öyle olduklarına inanırlar. Otistikler ise hiç etkilenmemekten, dış dünyadan tamamıyla yalıtılmış olmaktan muzdariptirler.
“Donne, Hiç kimse kendi başına bir ada değildir. diye yazmıştır ama otistiğin durumu işte budur, anakaradan tamamıyla kopmuş bir ada!..”
“Kutsal kitapların insanlar arası zekâ farklılıklarıyla da bir alakaları yoktur. “Onlar herkes içindir.” Her insanın sahip olduğu o sonsuz enginliğe hitap etmek için..”