Prometheus

Prometheus
@Prometheus___
Deus, volo te videre me.
Kuşkusuz, dünya artık olmadığı zaman, o zaman yaşamayı ne çok isterdim, doğasız yaşamayı, insansız, o boşluk ne büyüklüktür! Kuşkusuz o zaman, karanlıklar olacak, eskiden dünya olmuş olan biraz yanmış kül, ve belki birkaç damla su, deniz. Tanrım! Hiçbir şey! Sadece boşluk ... Sadece, enginlikte bir kefen gibi uzanan yok­luk.
Reklam
Ah! Sonsuzluk! Sonsuzluk, devasa çukur, derin uçurumlardan, bilinmeyenin en yüksek bölgelerine tırmanan sarmal; hepimizin, içinde, baş dönmesine kapılmış halde dönüp durduğumuz eski fikir, herkesin içinde taşıdığı uçurum, uçsuz bucaksız uçurum, dip­siz uçurum! İstediğimiz kadar günler boyu, geceler boyu, endişe­lere gark olmuş vaziyette kendi kendimize soralım: "Nedir bu kelimeler: Tanrı, Ebediyet, Sonsuzluk?" Bir ölüm rüzgarı tarafın­dan sürüklenerek bunun içinde dönüp duruyoruz, kasırga tarafın­dan yuvarlanan yapraklar gibi.
İnsan, dehası ve sanatıyla, daha yüksek bir şeyi taklit eden sefil bir maymundan başka bir şey değil. Sonsuzlukta güzeli isterdim ve bulduğum tek şey kuşku.
Şayet dünya üstünde ve bütün hiçlikler içinde tapınılacak bir tek inanış varsa; şayet aziz, saf, yüce bir şey varsa; sonsuzluğa ve belirsize karşı hissedilen o ölçüsüz arzuya, ruh adını verdiğimiz o arzuya giden bir şey varsa; o da sanattır.
Tanrıyla alay etmiştim, insanlara da gayet güzel gülebilirdim.
Reklam