Bence dünyamız günahkâr düşüncelerle kaplanmış semavi ruhlarımızın arınma yeri, Araf. Bana göre evren olumsuz bir anlam kazandı, iyi ve yüce bir maneviyat hicve dönüştü. İşte bu resmin ortasına ne düşünceleri ne de eylemleri bütünle örtüşmeyen, yani tamamen ayrıksı birisinin düştüğünü düşün, ortaya ne çıkar? Resim tamamen bozulmuştur ve artık varlığını devam ettiremez.
Sert bir kabuğun altında tüm evrenin acı çektiğini görmek, insan iradesinin bu kabuğu bir patlamayla yok edebileceğini, ardından da ebediyetle kaynaşabileceğini bilmek, yaratılanların en sonuncusu olduğunu bilmek... İnsan ne kadar da sefih.
Ötelere yuvarlanıyorum,
Ve her acı
Günün birinde
Dönüşecek şehvetin dikenine.
Az zaman kaldı,
Sonra kurtulacağım,
Ve sarhoş, uzanacağım
Aşkın kucağına.
Hep yeniden gelmek zorunda mı sabah? Hiç son bulmaz mı yeryüzünün gücü? Uğursuz bir koşuşturma kemirmekte gecenin cennetini. Aşkın o gizli kurban ateşi hiç sonsuza kadar yanmayacak mı? Biçilmiştir ışığa zamanı; ama gecenin hükümranlığı, zamanın ve uzayın ötesindedir. Sonrasızlıktır uykunun zamanı.
Dünyanın kraliçesinin, kutsal dünyaların yüce müjdecisinin, mutlu aşkın bakıcısının ödülü - bana seni gönderiyor narin sevgiliyi-gecenin sevimli güneşini-şimdi uyanıyorum - çünkü hem sana, hem de kendime aidim - sen, geceyi benim için yaşam ilan ettin - beni insan kıldın - ruhun ateşiyle kavur bedenimi, kavur ki, daha yüce bir düzlemde, daha bir içten seninle kaynaşayım ve ondan sonra gerdek gecesi, sonsuzluğa açılsın.