Başımı koltuğun minderlerinden birine yasladım ve gözlerimi kapattım.Kendimi yine oraya,kafamın içindeki hayali sahneye bıraktım.Burası benim kurtuluş noktamdı,kaçış yerimdi.
Bazı yaralar yalnızca sevgiyle iyileşirdi.Benimki de böyle bir yaraydı işte.Sevgisizliğin açtığı yarayı sevgi iyileştirecekti.Ben hayatı her zaman sevmiştim.Pes edene kadar...Pes ettiğim ve hayatı sevmekden vazgeçtiğim gün ise yanımda onlar vardı.Bizi bir araya getiren benzer yerlerden aldığımız darbelerdi.