Hayat yolculuğunu kendi başınıza tamamlarken karşınıza birbirinden ve sizden alakasız birileri çıkar, onlar sizi sever,siz onları.Kaderdir bu.Değişmez.İçimdeki katılaşmış kalp giderek eriyordu,eski Kumru sahneye çıkmak istiyordu.İçimdeki Kumru bana"Özgür bırak beni, zorlaştırma,kolaylaştır,"diyordu.Etrafıma çekdiğim kalkanlar tek tek düşüyordu.
Kokusu müzik gibiydi.Kokusu dans etme hayalimi parlatan ve beni o sahneye yollayan bir melodiden farksızdı.Neredeyse uyuyakalacaktım.Zaten fazlasıyla yorgundum,çünkü bazen dinlenmek de yorardı insanı...
İyi hissedene kadar uyumak istiyordum,her şey geçip gidene kadar uyanmamak istiyordum.Oysa zaten fazlasıyla uyumuştum ama uyanmak hiç de iyi bir seçenek gibi görünmüyordu.