Eda Hacıoğlu

İnsan kurtçuğuna dönüştüm ve yaşamaya devam etmek bana çok fazla acı veriyor. Kendimi bulamaz oldum, nerede hata ettiğimi, nerede kaybolduğumu bilemiyorum. Artık gücüm yok: Ölümüne yorgunum ve artık dayanamıyorum. Kendimi dünyanın dışında hissediyorum ve korkarım ki dünyada bulunmayı sevmiyorum. Korkarım ki gene ölmek ister oldum. Yaşamayı hep bencilce bir şey olarak gördüm ve bu yüzden acı çekmeyi seçtim: Bu da bir hayat biçimi ne de olsa. Birazdan uçacağımdan ve beni durduramayacağınızdan korkuyorum. Kendimi öldüresim, hançerleyesim geliyor. Yaşamak ya da ölmek benim için aynı ve sonra içimde şeytan gibi bir şeyin güldüğünü duyuyorum, sizin beni iyileştirme çabalarınızla dalga geçiyor. Ben kendi içimde herkesi zaten öldürdüm.

Reklam

Eda Hacıoğlu

Yaşarken ölmek, ölmemeye denk gelen bir yaşamamaktan ibaret.

Eda Hacıoğlu

Farklı bir deneyim yaşamak için kendimi aşağı attım; ve şimdi tam bir hiçlik bunalımındayım.

Takip Önerileri

Eda Hacıoğlu

İnsan; hayatı anlamsızlığa daldığında, umudu aşkınlık mahiyetindeki umudu ortadan kalktığında (söndüğünde), espérance'ı varoluşun çelişki ve hayal kırıklıklarına, tatmansizlik ve uyumsuzluklarına dayanamaz hale geldiğinde istemli ölümle ölmekte, daima bu ölümle ölme tehlikesine girmektedir.

Eda Hacıoğlu

İnsan ruhu daima kendi umutları tarafından kandırılır ve daima kandırılmaya açıktır: Umudun kendisi, onu hep hayal kırıklığına uğratır ve o, hayal kırıklığına uğramaya daima muktedirdir.