Dünyayı ve ondaki mahlukatı mana-yı harfiyle sev. Mana-yı ismiyle sevme. "Ne kadar güzel yapılmış." de. "Ne kadar güzeldir. " deme. Ve kalbin bâtınına, başka muhabbetlerinin girmesine meydan verme. Çünkü bâtın-ı kalp, âyine-i Samed'dir ve ona mahsustur.
Kendimizi, kendi içimizde; fert ve cemiyetimizi içinden ve dışından kucaklayarak kendi içimizde tamamlığa erdirmeden dışarıda gözü olmak, bu iç oluşa ihanettir. Ötesi, olduktan sonra düşünülecek iş...