'Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar'. Zihnimi ziyaret edebileceğim aklıma gelmezdi doğrusu. Yaşadığımız çevrenin sıradanlığında, pencerelerimizin sönmüş betonlarında çürüyüp gidiyoruz. Hayattaki yaralarımız benzerliklerimizle örtüşmekte.