12-13 yaşlarımdayken dershanedeki bir arkadaşıma iki tane çok sevdiğim kitabımı ödünç vermiştim. Daha sonra o kitapları almak için 2 defa benimle buluşma ayarlamış ikisinde de beni ekmişti ve saatlerce beklemiştim. En son da bahane olarak evde cenaze olduğunu ve o zaman kaybettiğini söylemişti. İşte bundan sonra artık kimseye kitaplarımı vermedim vermem de. Bak hatırladım yine sinirlendim bu anıya.
Dünya mantık yürütemeyeceğin, aklının almayacağı şeylerle dolu. Böylesine sıkıntıyla kaplı bir dünyada yaşam sürebilmek için en iyi silah, mantık ya da kas gücü değil, mizahtır.