Zenginlikler, şan, şöhret hepsi geçicidir. Ancak kalbindeki mutluluk kimi zaman sönükleşsede, yaşadığın sürece her zaman seni mutlu kılmak üzere orada olacak. Ne zaman kendini yalnız veya mutsuz hissetsen güneşli bir günde tavan arasına çıkıp dışarı bakmanı tavsiye ederim. Evlere ve çatılara değil, gökyüzüne. Gökyüzüne korkusuzca bakabildiğin sürece kendi içindeki saflığı görecek ve mutluluğu tekrar yakalayacaksın.
Geceleri karanlık çökünce, uzun sıralar halinde dizilmiş bu iyi, masum insanları görüyorum, beraberlerinde ağlayan çocuklarla bitkin düşene kadar yürüyorlar. Kimsenin gözünün yaşına bakılmıyor. Hasta, yaşlı, çocuk, bebek demeden hepsi ölümüne yürütülüyor.
En azından bir şeyi öğrendim: bir insanı ancak onunla kavga ettikten sonra tanıyabilirsin. Ancak o zaman gerçek karakterini değerlendirebiliyorsun!
Sevgiler, Anne