Nazmiye
@Qelema
Siyah Kalem:
Acıların, umutların ve gerçek hayatın izlerini taşıyan kısa ama derin hikâyelerden oluşan bir eser.
Nazmiye Yılmaz
Yazar
“Siyah Kalem”
Fotoğrafçılık
İstanbul
Trabzon Sürmene Oylum Köyü
21 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Yarın sergi açık olacak saat belli sen 7'ye kadar isteyen gelebilir herkese açıktır sanki
Siyah Kalemden – Miraç’ın Gizli Operasyonu
Küçük, gözlüklü, yaramaz mı yaramaz bir çocuk varmış…
Adı Miraç. Ama bu çocukta akıl oyunlarda, planlar cebinde!
Bir gün öğretmeni sınıfta demiş ki:
“Çocuklar, yarın kimse okula oyuncak getirmesin.”
Velilere de özellikle rica etmiş.
Akşam annesi Miraç’a dönmüş:
“Oğlum, öğretmenin oyuncak istemiyor, tamam mı?”
Miraç başını sallamış:
“Tamam anne…”
Ama o “tamam”ın içinde küçük bir plan gizliymiş!
Sabah olmuş…
Annesi mutfakta beslenmeyi hazırlarken, Miraç sinsice yaklaşmış.
Kimseye çaktırmadan küçük oyuncağını almış…
Ve cırt diye beslenme çantasının içine gizlice koymuş.
Okula gitmiş.
Ders ortasında beslenmesini açmış…
HOP! Oyuncak ortaya çıkmış!
Öğretmen hemen fark etmiş:
“Miraç! O ne?”
Miraç gözlüğünü düzeltmiş, hiç bozulmadan:
“Hocam… ben getirmedim.”
Öğretmen şaşkın:
“Peki nereden çıktı bu?”
Miraç hiç düşünmeden cevap vermiş:
“Hocam… beslenmemin içine biri koymuş!”
Öğretmen gülmemek için zor tutmuş kendini:
“Kim koymuş olabilir acaba?”
Miraç bir an durmuş… sonra kendini ele vermiş:
“Valla hocam… büyük ihtimalle ben koymuşumdur…
Ama gizlice yaptığım için ben de sonradan öğrendim!” 😄
Siyah Kalem – Nazmiye Yılmaz
İnsan susar ya…
Bazen susmak gelir. Bazen de susamaz.
Bazı anneler vardır… İçleri susmaz. Dilleri değil, kalpleri konuşur.
Evlatları için hep bir dua olur dudaklarında, bazen yarım kalır, bazen gözyaşına dönüşür.
Ne yazık ki bazı anneler…
Evlatlarının başında değil, tabutunun başında durur. Konuşamazlar. Sadece bakarlar. Sadece içlerinden isyan ederler.
Ve hayat…
“Hayat” deriz ya biz…
Bir kelime gibi söyleriz. Bir cümle gibi geçeriz.
Paylaşımlar yapılır, yazılar yazılır, videolar izlenir…
“Çok üzüldük” denir. “Vah vah” denir.
Sonra?
Sonra hayat devam eder sanılır.
Ama bazı evlerde hayat hiç devam etmez.
Çünkü bir annenin içinde zaman durur.
Bir babanın içinde dünya susar.
Ben bir anneyim…
Her gece çocuklarımın başını okşayarak, üstlerini örterek Rabbime şükrediyorum.
Ama bazen…
Bütün bu şükürlerin arasında bir şey gelir aklıma.
Görmediğim ama hissettiğim anneler…
O videolarda gördüğümüz yüzler…
O haberlerde geçen isimler…
O sessiz çığlıklar…
Çocuk çocuğu öldürüyor… İnsan insana kıyıyor…
Ve biz sadece bakıyoruz.
Bir “üzüldüm” yetiyor sanıyoruz.
Ama bazı acılar “üzülmekle” geçmiyor.
O annenin içi…
Siyah Kalem – Nazmiye Yılmaz
Benim üç kitabım var… ve her biri bir gerçeğin içinden doğdu.
Ben bu kitapları para için yazmadım.
Ben bu kitapları bir hikâye olsun diye de yazmadım.
Ben yazdım çünkü görülmeyenler vardı.
Bu üç kitap; çocukların, kadınların ve sesi kısılmış hayatların hikâyesidir.
Çocukların çocukları öldürdüğü, kadınların sokakta şiddete uğradığı, evlerin içinde sessiz çığlıkların büyüdüğü bir dünyanın içinden geçiyoruz.
Dayak yiyen çocuklar…
Şiddet gören kadınlar…
Korkuyla büyüyen hayatlar…
Ben onların sesi olmak istedim.
Çünkü artık acı sadece yaşanmıyor, çoğu zaman görmezden de geliniyor.
Benim kalemim süs için değil, gerçekler içindir.
Ve o gerçekler bazen çok ağırdır.
Ama yine de yazdım…
Çünkü bazı hikâyeler susmamalıdır. ✍️