Dilan değer
@Qernefill
Optimist hem de pesimist biraz idealizme de inanmakta.
Şu anda okuduğu kitaplar
Büyük EngizisyoncuEdebiyat
Geçen aylarda okuduğum Dosto'nun çoğu yazara göre baş yapıtı sayılan / suç ve ceza etiketini en azından popüler kültür eleştirmenlerinin dilinden biraz olsun raspalayan/ bu klasik hakkında uzun uzadıya yazmayı çok arzulardım fakat bunun için Rus kültürü ve siyaseti üzerine okuma yapmam gerektiğini düşünerek bu sıkıcı fikirden kendimi uzaklaştırıp o efsane pasajla alakalı minik bir leke bırakmak istiyorum profilimde. Büyük engizisyoncu bölümünü okuduğunuz zaman Dosto'nun kitabı sanki geçen ay Türkiye'de yazdığını ve sonra siyasi baskılara dayanamayarak Almanya'ya göç eylediğini hissedeceksiniz yani ben öyle hissettim. Olayı İslam üzerinden düşündüğünüz zaman Almanya'ya göç etmeden galatanın dibinde öldürülmüş olma olasılığı daha yüksek tabi. Bu bölümde dini açıdan ikircikli İvancığımızın ağzından Dosto'nun enfes kurgusunu okuyoruz. 16.yy'da İsa yeryüzüne inseydi ve ardında bıraktığı dini döküntüyü görseydi mutlaka kendisinin de dolaylı yoldan yaratmış olduğu bu korkunç güçle başedemezdi. İsa yeryüzüne dönmek isteseydi eminim İspanya'yı seçenekler arasına bile almazdı:) İnsanoğluna dayatılmaya çalışılan soylu ve onurlu olma gerekliliği ile açlık arasında kalan o boşluğu engizisyoncunun nasıl insanlar üzerinde bir silah olarak kullanıldığını görünce dini istismarın temelini de rahatlıkla çözmüş oluyorsunuz. Pasajda şeytan ile İsa arasında geçen diyalogta mucize/iktidar/otorite imgelerinin muazzam işlendiğini görüyorsunuz. İsa'nın özgür iradeden dem vurduğu yerde spinozanın belirmesini çok isterdim. İsa'ya gerçekleri engizisyoncunun söylemesi biraz tadımı kaçırdı. Ve yine Freudyen pencereden bakmadan edemeyeceğim kendisi de büyük dosto hayranı olmalı ki bağımlı olma hakkını doktor olmanın verdiği sınıf farkıyla alkolden değil kokodan yana kullanmış. Olsun ikisi de