İndi də yadıma salıram hərdən,
O asma,taxtagöz tərəzimizi.
Bir gözündə alma,bir gözündə dən,
Çəkidən arxayın salardı bizi.
İpi düyün-düyün,taxtası çat-çat,
Amma gəl qızıl çək,səhv eləməzdi.
Ortağı onunla böldü bir elat,
Ev-ev,qonşu-qonşu əllərdə gəzdi.
Eh,o tərəzidə min cürə varla
Göz ki,boşalırdı,göz ki,dolurdu;
İrili-xırdalı yumurtalarla
Toyuq günahını çəkmək olurdu.
Çəkdiyinə möhür basılmışdı ki,
Mis kasa,mis nimçə-budur çəkisi.
İplə boğazından asılmışdı ki,
Nə varsa düzünə,haqqına çəksin.
O da ömür idi,qayğısı min-min,
Baxardı zamana,vaxta gözləri.
El kasad olanda tərəzimizin
Üşüyüb ağlardl taxta gözləri.
Yəqin ki,üşüyüb ağlamaz indi,
Ağlayan gözü yox,danışan dili.
O bir xatirəydi,könlümdə dindi,
Bağlandı bazarı,ötdü mənzili.