" 'Hamuş!' demiştim ben de kendime. Sözün bittiği yerde, noktanın konduğu yerde susmuştum bütün kelimelerimi. Anlatmak yormuştu nazenin bedenimi... Anlaşılamamak ise en çok yüreğimi. Sustuğu yerde anlaşılmaktı belli ki bütün derdi...
'Hamuş!' demiştim ben de kendime. Seni anlatmayan bütün kelimeleri susmuştum. Senle başlamayan bütün cümleleri bir bir bozmuştum. Şems ol da gel karanlıklarıma doğ diye ummuştum... Umutmuşsun!.. Unutmuşum! "
... bir kez yolu şaşırınca o yola yeniden girmek ve yeniden doğru yolu bulmak çok zordu. Hem insan yolu bulsa bile ve dönüp de en başa, aynı yere gelse de aynı kişi olmuyordu artık.