GÖNÜL DEMİR-PAVYON
Aslinda bu kitap bir "itiraftan" ve "yüzleşmeden" doğan bir roman. Kitabın merkezinde sadece bir karakter yok aynı zamanda o karakterin parçalanmış, yaralanmış ama hâlâ nefes alan ruhu var. Bu yüzden romanı okurken sanki bir hikâyeden çok, bir iç yolculuğun tanığı oluyorsun.
Kitap, zor şartlarda büyüyen, hayatın sert duvarlarıvla erken yaşta yüzleşmek zorunda kalan bir kadının dünyasını anlatıyor. "Pavyon" kelimesi burada sadece bir mekân değil; toplumun dışına itilmiş, görülmek yerine yargılanmayı öğrenmiş insanların nefes alabildiğ bir gölge alan gibi
Ana karakter, hayatın ona sunduğu yüklerle mücadele etmeye çalısırken, sürekli şu sorunun pesinde: "Ber kimim? Olduğum kişi gerçekten ben miyim?" Bu soru. kitabın omurgası
Çocukluk travmaları, aile kırılmaları.
korunamamış masumiyet... Hepsi karakterin iç dünyasında kesik kesik yankılanıyor. Ve o, her yaşadığı olayda kendi varlığını yeniden sınamak zorunda kalıyor. Bu dünyada sevgisiz büyüyen çocukların, ileride nasıl savrulduklarını, nasıl yanlış anlaşılabildiklerini gösteriyor Pavvon ise, sadece bir ekmek kapısı değil; ayni zamanda yalnızlıkların, kaçışların, saklanan gözyaşlarının mekânı.
Karakter burada hem güçleniyor hem tükeniyor Hem hayatı öğreniyor hem de parçalanıyor
Roman boyunca iç ses çok güçlü Sanki karakter sürekli kendiyle tartışıyor:
• Ben bu muyum?
• Yoksa olmak zorunda bırakıldığım şey mi oldum?
• Ben mi yanlışım,yoksa hayat mı?
Bu sorgulama, okuyucuyu da içine çekiyor Çünkü bir noktada sunu fark ediyoruz: Herkesin "ben kimim?" dediği bir hayat kırılma anı var.
Kitabın ana mesajı aslında oldukça derin:
insan, koşulların ürünü değil; koşulların içinden geçerken yeniden doğmaya çalışan bir varlık
• Yarglamak kolaydır ama bir insanın hayatının görünmeyen odaları vardır
• Kadınların
Reklam
Bazen sadece susarsın; Sen susunca herkes seninle birlikte sussun, hayat bir anlığına dursun, Zaman artık akmasın istersin. Sen sussana kadar. kendinle ○ kadar konuşmussundur ki Bildiğin milyonlarca kelime tükenmiştir artık. Anlatmak anlamsızlasmış, Duymak ise değerini yitirmiştir, Susarsın.
BÜLENT YÜNEY-NIETZSCHE'NİN CİNİ Romanın merkezinde, yetmiş dokuz yaşındaki felsefe profesörü Murat Gökmen var. Kalp krizi geçiriyor ve bilinci ile bilinçdışı arasında gidip geldiği bir eşik hâlinde kalıyor. Bedeni makinelere bağlı, ama zihni uyanık ve hesaplaşmaya çok hazır. Işte bu noktada, bilincinin derinliklerinden ona bir rehber gibi görünen "Nietzsche'nin Cini" beliriyor. Cin, Murat'a bir soru soruyor: "Hayatını, hiçbir saniyesini değiştirmeden sonsuz kere yaşamayı kabul eder miydin?" Bu aslında Nietzsche'nin "ebedi dönüş" sorusu. Ve roman boyunca Murat, bu sorunun kıskacında kendi hayatına doğru bir içsel yolculuğa çıkıyor.
Bu yolculukta:
• Çocukluk travmalarına
• Aşklarına
• Seçimlerine
•Hatalarına
• Pişmanlıklarına
• Kırdığı insanlara
• Ve kaybettiklerine tek tek dönüyor. Özellikle:
• Nermin ile yaşadığı aşkın kırılganlığı
• Beyza ile kurdugu bağ
• Kızı Eylüle duyduğu koşulsuz sevgi onun yaşamındaki dönüm noktalarını olusturuyor. Bu hatıralar:
sadece hüzünle değil, sevgi, kaygı, suçluluk ve hesaplasma ile iç içe geçmiş
Roman aslında ölümü bekleyen bir adamın içsel mahkemesi.
Bülent Yüney'in dili:
• sade ama felsefi
• derin ama akıcı.
• duvgusal ama ajitasvonsuz.
Okuru zorlamayan ama düşündüren bir anlatımı var.
Metin, felsefi kavramları teorik bir ağırlıkla değil; insanın en çıplak hâliyle, yaşamın içinden anlatıyor Cin karakteri ise:
• ne tamamen fantastik
• ne de tamamen gerçek
Dolayısıyla roman, psikolojik,felsefi, içsel yolculuk türünün çok güzel bir örneği olduğunu düşünüyorum Kitap aslında şu sorular etrafında dönüyor:
• İnsan yaptığı hatalarla barışabilir mi
• Affetmek önce kendini affetmek midir?
• Özgür irade ile kader arasında nasıl bir çizgi vardır?
• "Keşke" demeden yaşamak mümkün mü?
• Yaşadığımız hayatı kabul edebilmek, cesaret midir? Ve
Reklam