İrem Kılıçaslan
@R_Janerio
Tekirdağ
32 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Biz, hepimiz Türk'üz ve kardeşiz, derdim, memleketlerimiz ise birdir. Adı: Turan . . . Biz hepimiz Turanlı'yız. Turan'ın sınırlan geniş tir. Sarı Deniz' den, Çin ülkesinden Tuna'ya kadar gider. Şu ön üm üzde akan Aras; başı ve sonu Türk ülkesinde olan birırmagı mızdır. Hazer Denizi Turan'ın bir iç denizidir. Sonra Karadeniz, Marmara, doguda Aral Gölü, Baykal Gölü, hüldsa doguda ve ba tıda alabildigine uzanan ovalar, dağlar, yaylalar hep bizimdir.
Şimdi bu ülkeler birer birer kurtulacaktır. Kurtulan yurtlarda ye ni Türk devletleri doğacaktır. Sonra bunlar birleşecektir . . .
Bizim gibi genç yedek subaylara göre ise, harbin sonunu Ziya Gökalp evvelden haber vermişti: Rusya, harbi kaybedince parçalanacaktı. O za man; Azerbaycanlar, Türkistanlar, hep birer müstakil devlet olacaklardı. Kafkaslar' ı aşacaktık, Büyük Turan böyle kurulacaktır . . . Hayalimizin ondan sonrası ise birtakım bulutlara karışıyordu . . ..
Bu insanlar neye yarar, derdim, bu adamlarla, bu birbirini tutmayan, birbirine yapışmayan insan malzemesiyle hangi toplum yapısı düzenlenebilir? Ancak disiplinin kıskacı içinde savaşıyorlar ve ölüyorlar demektir. Bu şehit künyesi diye askerlik şubesine gönderdigirniz isim, belki de hakikatte yakalanmış bir asker kaçağının uydurma adıdır. Galiba biz kendi kendimizi aldatıyoruz. Galiba ilerimizde Turan'ı kurmak isterken, gerçek te, arkamızdaki Türkiye bile bizim değil . . . Hatta ilk iş, belki de Turan'dan önce Türkiye'yi kurmak ve kazanmak? .
Bu yollarda biz bir borcu ödüyoruz, dersiniz. Yüzyıllardan beri soyulan, sömürülen, yüzyıllar boyunca yalnız mal, yalnız can vergisi için aranan şu bitmiş, şu bilinmeyen Anadolu'ya karşı.
Çeşmeleri gürül gürül akan Istanbul'un işlediği günahların borcunu ödüyoruz.
Bütün nutku o kırık dökük birkaç cümleden ibaretti. Önce:
- Hepiniz öleceksiniz! dedi.
Sonra bu cümleyi eksik buldu. Sözlerini:
- Hepimiz ölecegiz!
diye tamamladı ve ilave etti:
- Vatan kurtulacaktır!
Bütün nutuk (demeç) hemen hemen bundan ibaret kaldı. Orduya bir tek asker vermeyen Yemen'in, Hicaz'ın, Irak'ın; orduya karşı savaşan Sina, Filistin, Suriye çöllerinin; yolları kesen ve devlete baş eğmeyip her gün Türk askerlerini öldüren asilerin yaşadığı Dersim, Sason, Talori dağlarının nasıl kurtulacağını, bu genç kumandan işte bu sözlerle göstermiş oldu . . .
Fakat kumandanımızın bu nutkunu dinlemek için onun etrafından cephe tutan saflarda hiç kimseye, o zaman bu nutuk, soğuk ve mantıksız görünmedi. Hatta bizlere sorulursa bu nutka bile lüzum yoktu. Bizler kendimizi, zaten bu ölüm için yetişmiş sayıyorduk. Bu ölüm için hazırlanmıştık. O zaman bizim neslimiz, kendisi için hiçbir hak düşünmeyen bir nesildi. Bize göre hak yok, vazife vardı. Vazife görülecek, can verile cek, şan vatana bağışlanacaktı. Can bizimse şan onundu . .