Böyle zamanlarda ne yapardı insan ? Kendi başına hayata devam etmeyi mi denerdi yoksa her zaman sığındığı dala tutunmayı mı? Kendi Kendine var olmayı mı seçerdi yoksa başkalarının gölgesinde yaşamayı mı? Beynim ile kalbim arasında müthiş bir savaş başlamıştı ...
Bu devir ,
Cahil insanların en parlak zamanı !
Sevgisizliğin , duygusuzluğun ,
Bilgisizliğin , tembelliğin , yeteneksizliğin,
Nankörlüğün, hazıra konmak isteyen bir
kuşağın devridir ... Fyodor Dostoyevski
... Gözyaşları aktıysa Savaş akıttı
Ve kan püskürttü çiçeğin yaprakları
Yıldız yeli mi yıktı güvercinin yuvasını
Sevgi bir tarafta kaldı , öpücükler öte tarafta
Kire bulandı arzular
Ve bir prensin düşlerini çaldı bizden Savaş
Bir yörede aynı köyden
Düşman da olsak ayrışmazdık
Bir kavme ilişmezdi düşmanlığımız
Ne zaman olsa barışırdık
Bir bayram sabahı, bir arefe günü
....