Adamcağız,en şefkatli bakışıyla bana dedi ki:”A kızım ,a yavrum ,yangınlar alnız tahtaları yakar.Biz tahta mıyız ya? Biz insanız,maneviyatımız var ,yangından ne parçamız olacak ki ? ..İki rekat namazı nerede olsa kılarız ,secde-i rahmana kapanırız.”Bana bu sözler ne büyük ideal verdi.