Hep aynı gözlerle bakardı hayata: Kazalı belalı yolları kazasız belasız atlatmayı ,eylemekten çok eylememeyi başaranların çorak bakışı .Yaşanmamıştan çıkarılan gururun acı tacı.
Korku ne güçlü bir prangaydı.O yaşlarda korkum korkum annemin ,babamın beni dövmesi değildi; onlar tarafından sevilmemekti,önemsememekti, onlara layık olamamaktı.Korkunun ne çok yüzü vardı.Sevginin yüzü ise sanki tekti.
İnsan, ilişki içinde olduğu varlıklar arasında en az kendisini tanıyabiliyordu galiba .Kendimiz biziz işte , her bir bokunu, püsürünü biliriz zannediyoruz ya;aslında alakası yok.En ölümcül sırları kendisinden saklayabilen bir varlıktır insan denilen bu harap mahluk.
Batmak üzere olan gemide,suların yükselmeye başladığı koridora açılan kamarasına kapatıldığı için hiçbir şeyin farkında olmayan zavallı eski bir kaptan gibiydi.