Rabisss
@Rabissyaw
Bana dünyalar kadar iyi malları zilletle vericeksen verme onun yerine cehennem suyunu onurla içir
6 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Ben kırıldım diye kötü biri olmadım.
Sadece artık herkese aynı saflıkla yaklaşmamayı öğrendim.
Yaşadıklarım bana insanları değil, sınırlarımı öğretti.
Bundan sonra mutluluğumun olmadığı yerde kalmam,
saygının olmadığı yerde de kendimi harcatmam.
Çünkü insan bazen gitmeyi değil,
kendini seçmeyi öğreniyor.
Beklentim hiç olmadı. Kimseye ne beklenti içinde oldum ne de minnet duyacağım bir harekette bulundum. Bunun getirisinde yapılan yanlışlar sonucu hayal kırıklığı yerine ders almak hayatımın en güzel günlerini acı içinde yaşattı.
Şu bir gerçek ki her insan ilk tanıştığında mükemmeldir. Her insan ilk tanıştığında kendisini mükemmel göstermeye çalışır ama bir gün o insan tartışma yasandiginda gerçek yüzünü gösteriyor ve asla tahmin edemediğin sonuçlarla baş başa bırakıyor seni...
Bu yüzden güven konusunda kırılmış insanlar sınırlarını belli etmekten çekinmez. Karakteri oturmuş insanlar hayır demekten çekinmez. Kişiliklerinden emin insanlar övünmekten bahsetmez.
Karakteri oturmamış insan seçici değil uyumlu olmaya bakar. Hayatta kalma modunda kalmıştır. Hayatında kendine olan güveni sıfırdır.
Uyumlulardan korkarım ben, onlar dünyayı oyun alanı gibi görürler. Belirli prensipleri yoktur ve bu, her şeyi yapabilecekleri anlamına gelir.
Çok acı çekmiş, dünyada her yerden vurulmuş, nasibini almış insandır seçici olan. Cümlelerinde boş sözler bulamazsınız onların. Hayatta boş seyler yaşamamışlar ki boş konuşsunlar.. Boş konuşanda zaten daha hayatın başındadır. Yol göstericisi olmazsa o zaman vay haline..
Yazılacak çok şey var da dil yetmiyor anlatmaya..
Sana değer veren birinden uzak durmak aklın eksikliğidir. Senden uzak duran birine değer vermek ise nefsinin düşkünlüğüdür..
Hz Ali
Hasretim beni sevdiğini söylemiş dudaklarına
Gosteremedim yaşlarımı ölü mezarlara
Bir bakış yeterdi seni anlamaya
Affettirmezdin yine de kahrolasıca
Çaren artık yollarıma tutunduğun bir kol
Sabrın artık boğazıma attığın bir düğüm
Kırgınlığın artık bastırdığın öfkenin eseri
Ruhum artık parçalanmış bir hikayenin özeti
Yanarım kışın karında seven bakışlarına
Üşüyorum, yazın sıcağında yanımda olmamana
Güdülenir yalnızlığım, bir özlem toprağında
Dayanamıyordum bu kalbin yarasına
Gel gör ki şu yanan sevdayı
Içimde gösteremediğim yaşlarımla
Bir söz bekliyorduk barışmaya
Hasrettim tek bir beni sevdiğini söylemiş dudaklara
Kanıyorum her geçen gün daha da fazla
"Tek gözlü biri bir körden daha kusurludur. Neyinin eksik olduğunu bilir.."
Tamamen kör olan biri, karanlığı yaşamının doğal parçası gibi benimseyebilir; çünkü hiç sahip olmadığı bir şeyi özlemez. Ama tek gözlü insan, kaybettiği bakışın boşluğunu her gün yeniden hisseder. Eksikliğini bildiği şey, onu sürekli yarım bırakır. Bazı yokluklar doğuştan değilse, insanın içinde sonsuza kadar yankılanır.”
Gördüğü sürece görmediği göze özlem duyar. Gördüklerini daha iyi, güzel görmek ister. Güzeli gören gözün nefsi durmaz, daha çok görmek ister. Nefsini iki gözüyle de beslemek ister, tek göz yetmez..
Bazen, kör olmayı dilersin.. görmediği şeyi özlemek daha zor gelir insana. Görüpte dokunamamaktan, daha iyidir denir...,anılar gibi...
Ama bazı anılar vardır..gözlerinin önünde yaşamaya devam eder.. fakat ellerin onlara bir daha asla ulaşamaz.