Müge
@Radiicabor
Tam yolumu buldum sandığım sıra da haritalar değişmiş, bir şeyler fena halde ters gitmiş, hayat beni kendi kazdığım kuyulara itivermişti.
Sazlıkların arasında, nilüfer çiçeklerinin peşine düşüp unutabilirim her şeyi.
Bundan 4 yıl önceye kadar kendinden emin, bilmiş bilmiş konuşmalarım olurdu. Hep bir akıl çerçevesinde, kendi aklımca tabii. O hallerimi özlediğimi fark ettim az önce. Hani belki o kadar kesin konuşmamalıydım X bir konuda ve 2 yıl sonra keşke öyle savunmasaydım şu fikri bu fikri diye hayıflanmalarım olacaktı ama olsun be! Cidden olsun. Şu ana baktığımda zaman içinde gittikçe sessizleştiğimi görüyorum. Bazen konuşamıyorum da sanki. Ne diyeceğimi bilmiyorum daha çok. İçime gömülüyorum. Daha doğru veya daha olgun bir yaklaşım olmasından çok ben bu durumdan ızdırap duyuyorum. Ben bu kadar sessiz değildim. Bu kadar nötr değil. Bu kadar ifadesiz değil. Silik hissettiriyor, yokmuşum gibi. Düşünüyorum evet ama var hissedemiyorum. O kadar düşünüyorum ki var olamıyorum çünkü.
Kader'le buluşmaya karar verdiğimden beri gelecekten korkmuyorum.