Dümdüz bir hayatı, nefes nefese çıkacağımız dik bir yokuşa kendi ellerimizle çeviriyoruz.
O yokuşu çıktığımızda ne gelmek istediğimiz yer orası ne de görmek istediğimiz kişi orada.
Dönüp bakınca yokuş daha da dik görünüyor.
İnecek derman yok, güç yok, zaman yok.
Mekan farklı, insanlar farklı, düşüncelerimiz farklı..
Derin bir iç çekerek; “Boşuna tüketmişim onca zamanı, kalbimi, vaktimi, duygularımı, yıllarımı, samimiyetimi” diyoruz kendimize. Kocaman bir ah…