Yol dediğin, bir gölge gibi uzar gider,
Ne başı belli, ne sonu, sırdır bilinmez.
İçimde bir yolculuk var, dinmeyen,
Yürüdükçe yorgunluğum geçmez.
Yol dediğin, insanın kaderi gibi,
Bazen dümdüz, bazen sarp ve ince.
Ben hangi yolda kayboldum bilmem,
Gönlüm bir menzile varmaz, gidince...
📖 Necip Fazıl Kısakürek