Max’la düğünümüzde de şakayık vardı, pembe değil beyazdı ama şakayıktı. istemeden de olsa vereceğim son parti için plan yapacak kadar keyfime düşkün olsam veya bunu düşünmüş olsam cenazem için de şakayık seçerdim. bunun yerine annem gül seçti ya da acısı seçti diyelim, yanlış çiçeği seçmekle bir ömür iyi annelik yapmamış sayılacak değildi.
Bu gece o yalnız kalbinize ‘’ben hiçbir insanın sevgisini, bağlılığını, minnetini ya da saygısını kazanamadım; kimsenin yüreğinde iyi bir yer edinemedim; hatırlanması gereken hiçbir iyi veya yararlı bir iş yayamadim’’ deseydiniz yaşadığınız o 78 yıl, 78 lanet olası yıl gibi gelirdi, değil mi?