İlk Hakan Günday kitabım kendisi muhtemelen son olmayacak.
Kitap hakkında beynim bir o kadar dolu,tam yerleşmiş ve kesinlikle bundan dem vuruyor dediğim kesin bir nokta şu an için yok.Daha fazlası var inancınızı iyilik kötülük kavramını delililigi bazen deli diye nitelendirdiğimiz Asil'in mi yoksa okuyanın mi yazanın mi daha deli olduğuna karar veremedigim bir kitap.Azilin: Tanrının kendini var etmiş insan olduğu düşüncesi,hiç susmayan ve sonunu getiren düşünceleri..
Oğuz Atay'in Oyunlarla Yaşayanlar kitabında dediği gibi "Oyun nerede bitiyor,hayat nerede başlıyor hiç anlamıyorum."dedirten kısımları vardı
Ve itiraf etmeliyim ki her şeyin daha sütliman olduğu dünyamda, dünyada her gün yaşanan ama benim farkında olmadığım ya da gözümü kapatmak istediğim gerçekleri ile de bendeki karamsarlığa birkaç tohum daha ekledi ne zaman filizlenir meçhul belki de çoktan filizlenmiştir.
Keyifli okumalar..
Şimdilerde aklıma dank etmesiyle dile getiriyorum.Ben hep hızlı tüketmekten korkmuşum, bir kitabın en heyecanlı yerinde kitabı kapatmış,sevdiği dizinin son sezonunu izlemeye gönlü bir türlü razı gelmemiş,filmin son sahnesinde filmi izlemeyi bırakmışım..
O an hissettiğin duyguyu sadece bir kez tadabilme hakkımız olduğuna inandırılmış ve oldukça yanılmışım.