"Mucizelere ve tesadüflere inanan biri değildim, her şey imkansızdı," dedi kısık, fısıltılı bir sesle. Bu fısıltı fazlasıyla tanıdık geldi. "Ta ki tesadüfler ve mucizeler bana her şeyimi kaybettirene kadar."
Ben şok içinde omzumun üzerinden ona bakarken başının altındaki yastığı benim başımın altında olması gereken yastık ile değiştirip, benim yastığımı başının altına koydu.
"Bu da neydi şimdi?"
"Biraz da benim yastığıma bırak kokunu," diyerek yüzünü yastığıma gömdü ve mumun ateşi titreyerek esmer yüzünü aydınlatırken uzun kirpikleri gözlerinin altındaki derin çukurlara serildi. "Ben senin kokunla uyurken."