Hiçbiri gelişimle ilgilenmedi; yıllarca görüşmediğimiz düşünülürse bu hal tuhaftı. Anlaşılan, onlar için sinek kadar değerim yoktu. Okulda da hiç sevilmezdim, ama bu kadar küçümsendiğimi hatırlamıyorum. Küçük görülmeme memurlukdaki başarısızlığımın, düşüklüğümün, kılıksızlığımın vs sebep olduğunu anlıyordum tabi, çünkü onlara göre bunlar kabiliyetsizliğimin, değersizliğimin yaftasıydı.
Zverkov azdıkça ona daha çok yaltaklanıyorlardı. Onlar bir çıkar göz ettikleri için değil, onu dünyaya talihli doğmuş bir adam olarak gördüklerinden böyle yapıyorlardı.
İçimde kabaran duyguları dış etkilerle bastırmak istiyordum. Okumak bana uygun tek dış etkiydi. Okumaktan şüphesiz çok faydalanıyordum: Kitaplar bana zevk, heyecan, ısdırap veriyordu. Zaman zaman son derece bıktırdı da oluyordu.