Hiçbir şey artı hiçbir şeyin toplamı her zaman hiçbir şey değildir, sonuç bazen azıcık bir şey olabilir ve bu herkesin bildiği gibi artık saf bir hiçbir şey değil, herhangi bir şeyin birazcığıdır.
Thomas Mann’in betimlemeleri elbette ki çok güzel buna itirazım yok, kendisinde bu kitabın ayrı bir yeri olduğu belirtilmiş arka kapakta da olabilir. Fakat sayfa sayısına rağmen çok ağır ilerleyen bir kitap olmasının yanı sıra nihayet ilerlediğimde de umduğumu bulamadım. Bunun sebebi benim alıştığım tarzın dışında olması idi, yoksa 14 yaşında erkek çocuğuna duyduğu tutku ve aşkı pedofili olarak değil sanatçının güzelliğe olan tutkusu ile bağdaştırdım. Nitekim kitapta zaten mitolojik izler yer almaktaydı, kendisi de 14 yaşındaki Tadzio’yu Eros ile bağdaştırmaktaydı. Cinsel dürtülerden veya eylemlerden değil daha çok güzellik ve estetik yönler dillendirilmektedir kitapta. Bu da zaten bu güzelliğe sanatçı olarak yaklaştığının bir göstergesidir.
Venedik’te ÖlümThomas Mann · MEB Yayınları · 19524,656 okunma
Güzellik yaratan adaletsizliği onaylamaktan, aristokratça ayrıcalıklara yakınlık ve takdir göstermekten yana, sanatçı yaradılışlı hemen hemen herkeste doğuştan hoyrat ve zalimce bir eğilim bulunur.