kuzgundansi
@Ravenland
25 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Thomas Mann’in betimlemeleri elbette ki çok güzel buna itirazım yok, kendisinde bu kitabın ayrı bir yeri olduğu belirtilmiş arka kapakta da olabilir. Fakat sayfa sayısına rağmen çok ağır ilerleyen bir kitap olmasının yanı sıra nihayet ilerlediğimde de umduğumu bulamadım. Bunun sebebi benim alıştığım tarzın dışında olması idi, yoksa 14 yaşında erkek çocuğuna duyduğu tutku ve aşkı pedofili olarak değil sanatçının güzelliğe olan tutkusu ile bağdaştırdım. Nitekim kitapta zaten mitolojik izler yer almaktaydı, kendisi de 14 yaşındaki Tadzio’yu Eros ile bağdaştırmaktaydı. Cinsel dürtülerden veya eylemlerden değil daha çok güzellik ve estetik yönler dillendirilmektedir kitapta. Bu da zaten bu güzelliğe sanatçı olarak yaklaştığının bir göstergesidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir başucu kitabı, her okuyuşta farklı cümlelerde farklı anlamlar bulmanız mümkün çünkü adına rağmen garip bir huzur taşıyor içinde.
Kimilerine göre belki fazla karamsar gelebilir ama asla öyle değil. Bilakis bu kitaptan sonra daha iyimser bir insan oldum.
Yani, adı umutsuzluğun doruklarında olan bir kitaptan çok fazla sürpriz beklememek lazım tabi ki. Ama bana göre umutsuzluk sonsuz bir arayış gibidir. Sonucu her zaman bilsen de yolda nelerle karşılaşacağını hiçbir zaman bilmezsin. Gideceğin yer belliyse de konaklayacağın yerler belirsizdir. Onun için sanırım kitapta da aynı şekilde dipsiz bir umutsuzluk değil, kitabın başlangıcındaki gibi tüm acımızı ifademize yansıtmadığımız anlarda bunu yapabilmemize olanak tanıyan farklı anları da okumayı beklemiş olabilirim. Bir çırpıda okudum ama beklediğim gibi değildi yine de.
Ben genel olarak kitaplarda nasıl üslup kulllanıldığına ve imgelerin nasıl değerlendirildiğine bakarım. Bir de hayal gücünü güçlendiren en önemli detayın tutarlılık olduğuna inanırım. Kuvvetli bir hayal gücüne tutarlılık eşlik ederse kendini o kitabın içinde bulman ve tutman daha mümkündür çünkü.
Fakat bu kitapta ne yazık ki aradığımı bulamadım.
Sık sık "demiş dedi, demiş dedi, demiş dedi" ifadelerinin kullanılması beni kitabın dışına attı. Sonrasında hikayelerden birinde karakterin bildiği şarkıları sürekli farklı rakamlarla ifade etmesi; 563 şarkı, 321 şarkı, 613 şarkı, 276 şarkı, binlerce dilden binlerce şarkı gibi benim kitaba yeniden girmemi engelledi. Kitapla bağlantı kuramadım. Kendimi kitaba kaptıramadım. Bir türlü sevemedim.
