Baştankara
@Ravent
Florebo quocumque ferar
2006 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı büyük bir hevesle okumaya başladım ama o ara öyle bir iş yüküm oldu ki elime alacak fırsatım olmadı. Yoksa 41 günde bitecek bir kitap değildi. Hafif fantastik esintileri olan, tatlı mı tatlı bir gençlik kitabıydı. Kızların anneleri gibi hiçbir yere varmayan konular ve bazı olaylardaki fazla tozpembe bakış açısı hoşuma gitmese de genel olarak baktığımda kitaptan keyif aldım.
Reklam
Azıcık keyfim kalmıştı, onu da idareli kullanıyordum ama bu kitap kalan keyfimi de kaçırdı.
Yani yazar aynı seri içinde hem bu kadar güzel hem de bu kadar kötü kitabı nasıl buluşturdu şaşkınım. Hamilton kızları dışındaki karakterlerin hikâyesi çekilecek gibi değildi resmen. Özellikle bu kitapta yaşanan ilişkinin yavanlığı ve yapmacıklığı beni boğdu boğdu duvara attı. Travma gibi hassas bir konunun geçiştirilerek işlenmesi de hoşuma gitmedi.
Aslında daha başında belliydi kitabı sevmeyeceğim ama hâli hazırda seride yarım bıraktığım 2 kitap varken bu kitabı da yarım bırakmak istemedim. Gerek yoktu Belhanda. Keşke bıraksaydım.
Kitabın tek sıkıntısı bitmesi. Ay bir bölümcük daha yazamaz mıydın sevgili Abby Jimenez? Hatta normal uzunlukta bir kitap? Şu azıcık sayfa bile Doug ile Maddy'e bayılmama yetti ama tadı damağımda kaldı. Bu dünyalar tatlısı çifte doyamadım.
Çocuk kitapları okumayı çok seven biri olarak Şermin Yaşar'ın tarzından inanılmaz keyif alıyorum. Tam çocuk gözüyle ele alıyor olayları ve güldürürken düşündürme işini hakkıyla yapıyor. Bu kitabı da yine çok eğlendirdi beni.
Sevdiğiniz insanla evlendiğinizi ve bir çocuk sahibi olduğunuzu düşünün. Görünürde her şey yolunda ama aslında değil çünkü eşiniz bir alkolik. İçmeye başlayınca dur durak bilmiyor ve kendini kaybediyor. Defalarca ona destek olmanıza, iyileşmesi için uğraşmanıza rağmen her seferinde eski hâline dönüyor. Bir noktada pes ediyor ve boşanıyorsunuz ama 4 yaşındaki çocuğunuzun velayetini eşinize, yani annesine veriyorlar. İçince gözü çocuğunu bile görmeyen eşinize güvenmediğiniz ve hukuki olarak çaresiz olduğunuz için de geriye tek seçenek kalıyor: Çocuğunuzu kaçırmak. İşte annesini öldü sanan ve 28 yıl bu yalana inanan; babasıyla geçirdiği mutlu yılların da aslında bir aldatmacadan ibaret olduğunu öğrenen o çocuğun, Delia'nın hikâyesi de burada başlıyor.
Bitirdiğimde sarsılmış hissettiğim bir Jodi Picoult kitabı okumayı o kadar özlemişim ki. İki tarafın da haklı yönlerinin olduğu, iki tarafla da empati yapabildiğim ve soluksuz okuduğum bir mahkeme okumayı daha da özlemişim. Tüm özlemlerimi giderdi bu kitap sağ olsun. Yine çok uç bir konuyu olabilecek en vurucu şekilde işlemişti yazar ve yine herkesi anlayıp dert sahibi olmamı sağladı. Andrew'in yaşadıkları, Delia'nın anıları ve finaldeki ters köşe derken çok etkilenerek okudum kitabı. Hele sonda savcının söyledikleriyle altüst oldum.
Yazara dair tek eleştirim bitmek bilmeyen çarpık ilişki sevdası. Asla normal bir romantik ilişki yazamıyor ve olmasa eksikliği bile hissedilmeyecek bu olay yüzünden kitabını baltalıyor. Diğer kitaplarında da yapmıştı aynısını. Yani ne gerek var? Şöyle esaslı bir kitaptan bu sebeple puan kırmama ne gerek var? Yazık ya.
Reklam